Anarchiści – recenzja dodatku do Wampira: Maskarady

Młodzi i zuchwali buntownicy. Wichrzyciele, wojownicy o wolność, niszczyciele status quo. Wampiry, które nie tolerują sztywnej hierarchii władzy, za nic mają starożytne układy i dominację Starszych. Anarchiści. Ich sekta zyskuje w świecie wampirów coraz więcej władzy, a ich rewolucja zatacza coraz szersze kręgi. Nie mają zamiaru klękać przed nikim, sami ustalają reguły wampirzej gry. Zamiast żyć wiecznie pod czyimś butem, wolą wyrwać się na wolność i zasmakować nocy w pełni. Choćby miało to oznaczać szybką śmierć w płomieniach rewolucji.

Anarchiści to dodatek do 5. edycji Wampira: Maskarady opisujący to tytułową sektę. Suplement jest bliźniaczo podobny do Camarilli i pełni tę samą funkcję — ma za zadanie przybliżyć graczom i Narratorom drugą z kluczowych frakcji występujących w grze. W założeniu jest dopełnieniem podręcznika podstawowego do Wampira: Maskarady i razem z Camarillą pełni rolę podstawowego zbioru zasad i informacji o wampirach w świecie Mroku. Jak więc Anarchiści wypadają na tle pozostałych wydanych materiałów do 5. edycji?

Krwawy Przewodnik po Wolnych Stanach Anarchistów

Forma suplementu jest zbliżona do tego, co znamy już z dodatku o Camarilli. Podręcznik jest więc zbiorem materiałów i relacji ze świata gry, a autorami są najczęściej znane postacie uniwersum. Znajdziemy tutaj przemowy i manifesty polityczne znanych anarchistycznych działaczy i ideologów wampirzej rewolucji, takich jak Salvador Garcia. Wywiady z przedstawicielami Ruchu Anarchistycznego z całego świata, przeprowadzone przez Chinasę Adeyemi, spokrewnioną dziennikarkę. Rozmowy z Agatą Starek, bezwzględną terrorystką, której obawiają się nawet wysoko postawieni przedstawiciele Camarilli. To wszystko dopełnione raportami funkcjonariuszy Drugiej Inkwizycji, przedstawiającymi fragmentaryczną wiedzę ludzkości o wampirach i ich społeczeństwie.

Teksty zgromadzone w podręczniku opisują zróżnicowaną społeczność anarchistycznych wampirów, historię powstania Ruchu, dominujące w nim nurty polityczne i religijne, a także przybliża codzienność spokrewnionych pozostających poza sztywną hierarchią Wieży z Kości Słoniowej. W podręczniku do Camarilli wszystkie teksty były zebrane przez jedną osobę, Victorię Ash, a sam zbiór miał być przewodnikiem dla jej świeżo przeistoczonego potomka. W Anarchistach zrezygnowano z tego zabiegu i teksty są jedynie powiązane tematami. Nie ma jednego, spójnego komentarza, który uzasadniałby dobór takich właśnie relacji, przez co treść podręcznika wydaje się zdecydowanie mniej spójna.

Wolne i zdradzieckie klany

W Anarchistach znajdziecie sporo informacji o ikonicznych postaciach ze Świata Mroku, takich jak Theo Bell i kluczowych wydarzeniach jak np. konklawe w Pradze.

Nie mogło też zabraknąć dodatkowych reguł i nowych cech dla bohaterów. Rozbudowany opis dostały klany powiązane w nowej edycji z Anarchistami, a więc przede wszystkim Brujah i Gangrel. Na osobną wzmiankę zasłużyli bezklanowi pariasi oraz spokrewnieni słabej krwi, których znacznie łatwiej znaleźć pośród wolnych klanów i niezrzeszonych krwiopijców. Do Anarchistów przyłączają się też odszczepieńcy z klanów tradycyjnie związanych z Camarillą, takich jak Malkavianie, Nosferatu, czy Ventrue. Dowiem się m.in. o tym, dlaczego decydują się na zmianę strony konfliktu i z jakimi konsekwencjami muszą się zmagać.

Anarchiści wprowadzają do Wampira: Maskarady kolejny klan — Ministerium, którzy niegdyś znani byli jako Wyznawcy Seta. Podobnie jak pozostałe linie krwi ten klan zmienił nieco swoje oblicze w nowej edycji. Setyci początkowo pragnęli przyłączyć się do Camarilli, jednak w wyniku intrygi tego zaszczytu dostąpił inny klan pochodzący z Bliskiego Wschodu — Banu Haqim. Ostatecznie więc przedstawiciele Ministerium zerwali powiązania z Wieżą z Kości Słoniowej i opowiedzieli się po stronie rewolucji.

Jeśli więc któryś z graczy pragnąłby się wcielić w rolę wampira z tego klanu, znajdzie w Anarchistach wszystko, co do tego potrzebne — przykładowe archetypy, klanowe dyscypliny, opis klątwy i kompulsji klanowych. Na koniec dostajemy opis Oczu węża, nowej mocy dla Prezencji, która pozwala na sparaliżowanie wzrokiem śmiertelnika.

W podręczniku znajdziemy również nową mechanikę do wykorzystania na sesjach – „Algorytm reakcji”. To nic innego jak prosty schemat, pokazujący jak wybrana organizacja (np. sekta, koteria, grupa inkwizytorów) reaguje na działania Bohaterów Graczy. Każde kolejne działanie coraz bardziej eskaluje konflikt, aż do momentu, w którym Bohaterowie nie mogą już ignorować sytuacji. O ile zamysł jest ciekawy, mam wrażenie, że schemat bardzo szybko robi się powtarzalny. Z każdego węzła odchodzą jedynie dwie ścieżki, więc trudno tutaj o większe zróżnicowanie. Zamiast tego chciałbym dostać bardziej zaawansowany generator reakcji, coś pokroju opisanej w Camarilli mechaniki Konfliktów instytucjonalnych.

Na sam koniec dostajemy 9 nowych kart fabuły, za pomocą których można powiązać bohaterów z postaciami i wydarzeniami z wampirzego metaplotu. Tutaj jest znacznie więcej ciekawych atutów i pomysłów na sesje, szczególnie jeśli wasza drużyna lubi nawiązywać do elementów wyciągniętych z szerszego uniwersum Świata Mroku.

Czerwony sztandar rewolucji

Podręcznik opisujący Anarchistów nie ustrzegli się więc tych samych problemów, który miał dodatek o Camarilli. O ile same lektura tekstów wyrwanych wprost ze Świata Mroku jest interesująca i buduje klimat, ciężko będzie korzystać z nich na sesji bez sporej pracy ze strony Narratora. Po raz kolejny mam wrażenie, że nie dostajemy całościowego opisu wampirzej frakcji, a jedynie zestaw osobnych obrazów i wycinków wiedzy, z których musimy sami zbudować sobie jej wizerunek. Utrudnia to okiełznanie bardzo rozbudowanego i zniuansowanego uniwersum, szczególnie dla osób, które z Wampirem mają styczność po raz pierwszy przy okazji materiałów do 5. edycji. Brakuje mi w tym podręczniku konkretnych narzędzi do budowania domen wolnych wampirów, kreowania tarć pomiędzy różnymi odłamami Ruchu i Camarillą oraz sposobów na to, jak wykorzystać je na sesjach. 

Czy warto więc zaopatrzyć się w dodatek opisujący Anarchistów? Nie da się ukryć, że na 200 stronach jest pełno interesujących opowieści, które same w sobie wciągają w świat Wampira. Jeśli jesteście po lekturze podręcznika podstawowego i Camarilli oraz szukacie jeszcze więcej podobnie napisanych materiałów, tutaj to właśnie znajdziecie. Jeśli miałbym wskazać tylko jeden z dwóch podręczników opisujących sekty, pewnie zachęciłbym do kupna Camarilli. A jeśli jesteście weteranami Świata Mroku i pomijacie zmiany, jakie zaszły w uniwersum nowej edycji, możecie ten dodatek spokojnie pominąć.

Recenzja powstała na podstawie kopii udostępnionej przez Wydawnictwo Alis Games